دبستان

امیر کبیر بیش از 150 سال پیش "خیال کنسطیطوسیون" (نوشتن قانون اساسی برای این مملکت) داشت ولی "روس ها مانع شدند". همواره در 200 سال گذشته ما مهلک ترین ضربات را از روس ها خورده ایم و بزرگترین حسرت های تاریخی را آنها به ما تقدیم کرده اند . حسرت از دست رفتن 12 ایالت قفقاز، باکو ایروان نخجوان . . . حسرت از دست رفتن سمرقند و بخارا  و مرو وخیوه .

حتا آنگاه که مشروطه آغاز گردید این لیاخوف روسی بود که مجلس را به توپ بست و سالها بعد هم قصد جداسازی آذرآبادگان را از ایران داشت.

در زمان جنگ این موشک های 12 متری روسیه بود که در شهرهای ما ویرانی می آفرید.

و اکنون آنها هستند که 50 درصد سهم خزر را به 8 درصد می خواهنند تقلیل دهند. آنها هستند که نیروگاهی را که قرار بوده 8 سال پیش تحویل دهند هنوز تمام نکرده اند و گو اینکه کار آن را به عمد در دست گرفته اند تا هرگز تمامش نکنند.
با همه امتیازاتی که این سالها به آنه داده شد حتا حاضر نشدند به یکی از قطعنامه های تحریم ایران رای ممتنع بدهند!

دیگر چرا باید به این وضع ادامه بدهیم؟

محمود احمدی نژاد، رئیس جمهوری ایران در پیامی کوتاه که از یک شبکه خصوصی تلویزیونی در بریتانیا پخش شد، فرارسیدن کریسمس را تبریک گفت.

آقای احمدی نژاد در پیام خود ضمن تبریک سالروز میلاد عیسی مسیح گفته است که جهان امروز نیازمند صلح است. او گفت که اگر عیسى مسیح امروز روی زمین بود، براى اصلاح نظام اقتصادى و سیاسى جهان مبارزه مى کرد.

شما در این باره چه می اندیشید؟!!

به نظر من:

احمدی ن‍ژاد از عمل به وعده هایی که به مردم داده و مشکلاتی که برایشان به وجود آورده ناتوان و عاجز شده است. حالا برای فرافکنی به میدان جهانی وارد شده است و عملا دوست دارد که نقش یک عامل فرهنگی را برای صدور انقلاب و ارزش های دینی متعصبانه خود بازی کند. او از حالا دیگر رییس جمهور و مسوول اجرایی کشور نیست. او میدانی می خواهد برای شعار دادن و سخنرانی کردن و اندرز دادن و دل بردن. او دیگر خوب می داند که بهتر است که دست به هیچ کاری نزند.

آیت الله خمینی رهبر انقلاب اسلامی در سخنرانی هشتم آبان 58 خود گفت: "....منافقین هی ‏میگویند مغزها دارند فرار میکنند. به جهنم که فرار میکنند. این دانشگاه رفته‌ها، اینها که همه اش دم از علم و تمدن ‏غرب میزنند، بگذارید بروند. ما این علم و دانش غرب را نمی‌خواهیم. اگر شما هم میدانید که اینجا جایتان نیست فرار ‏کنید. راهتان باز است".‏

دولت و حکومت کنونی هم نه تنها از رفتن افراد دانشمند، کاردان، ماهر یا با تجربه و آگاه به خارج از کشور نگران نمی شود بلکه بسیار هم خوشحال است و استقبال می کند. از نظر حکومت بهترین شیوه آن است که مخالفین یا آنها که از سطحی از آگاهی و اخلاق برخوردارند که سرسپرده ولایت نمی توانند شد و اطاعت محض با چشم و گوش بسته را گردن نمی نهند، خود با پای خود از این مملکت بروند تا عرصه برای ترکتازی بسیجیان چفیه به گردن تحت فرمان عمامه به سر ها باز باشد.

نروید ملت. نروید جوانان. بمانید. اینجا ماندن خود مبارزه است. اینجا بمانی و فقط در خیابان راه بروی بی ریش و چفیه و عمامه و چادر، این خود مبارزه است. نا امید نشویم. بمانیم. به خاطر ایران بمانیم. به خاطر نوجوانان و کودکانی که در همسایگی مان زندگی می کنند بمانیم. بمانیم و نگذاریم ذهن ودل و جان آنان را انباشته از دروغ و جهل و خرافه و تقلید و تبعیت کنند.

خدایا به ما صبری بده که تاب بیاوریم تا آنقدر بمانیم و به هم بپیوندیم که از رفتنمان نا امید شود لشکر شیطان و آنقدر نور پراکنیم که ظلمت هدر شود و شب سیاه ما نیز سحر شود.

خروسی
به نوک مرغی
دل بست
.
هر صبح
سپیده که می زد
برایش آواز می خواند
.
مرغ اما،
نوکش را
به هر چیزی که دید
آلود
.
خروس
خاموش
در خود شکست
و از آن نوک
دل
گسست
.
.
.

نخست موعظه پیر صحبت این حرف است
که از مصاحب ناجنس احتراز کنید.

احتراز یعنی چه؟
دهخدا:
احتراز. [ اِ ت ِ ] (ع مص ) : پرهیز کردن . پرهیزیدن . خویشتن را از چیزی نگاه داشتن .

این که آدمی با چه کسی نشست و برخاست کند و با چه کسی مشورت کند ، با کی درد دل کند خیلی مهم است و نکته ها دارد.
اما اینکه با چه کسی ننشینی و به کی دل نبندی و چشم امید نداشته باشی باید از همین چند بیت شعر حافظ درس گرفت و به گوش جان شنید .

مصاحب ناجنس کسی است که قرابت فکری یا ذهنی یا تحصیلاتی با تو ندارد یا اینها را دارد ولی ناجنس است به این معنا که جنس ندارد، اصالت ندارد، ذات ندارد. ذاتش زیبا نیست، سالم و پاک و قابل دیدن نیست. از ذات و کنه کرخت و شلخته و ناپاک و خراب است. به هیچ چیز استواری ندارد.

احتراز کن . پرهیز کن. خود را بپا. خویشتن را نگه دار از هم صحبتی و همراهی یا همدلی با این فرد. خود را آلوده اش نکن.


دوباره خواجه می گوید:

پیر پیمانه کش من که روانش خوش باد
گفت پرهیز کن از صحبت پیمان شکنان

دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و ایمن گذر از اهرمنان

اهرمنان چونان راهزنان در کمین آدمیان، در کمین من و تو بنشسته اند. بپا که تنها نمانی و این راه پر پیچ و خم زندگانی را بی دوست نپویی. بگرد و دوستی زلال از سلاله مردان خدایی و اهورایی - از آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند- از آنان که نفس شان راهگشاست- بیاب و دست از دامنش مدار تا ایمن از این راه بگذری.

حذر کن ای دوست. به هر جایی مرو و با هر کسی منشین و هم سخن مشو.

در قفس گم شده احساس پریدن

شاید

آسمان تشنه پرهای کبوتر باشد

اندکی مکث بپاشید به فریاد سکوت

ضربان نفس چلچله پژمرده

مراقب باشیم

نسخه گنج رهایی ننویسد کرکس

خبر آورده کلاغی که:

سیاهی زیباست!

و قناری

نقطه ی وسوسه ی انسانهاست!

"جغد" اندرز دهد نسل چکاوکها را

که غزل را به عزا بفروشند

روبهی خطبه ی بیچارگی انسان را

چه وقیحانه تلفظ میکرد

فکر میکرد که سر منشاء نیکی ها اوست

و وقیحانه تصور میکرد

که بلاواسطه نزدیکتر از من به من است!


این شعر از "عاکف" به آدرس زیر گرفته شده است.
http://roodkhooneh.blogfa.com/

کوروش بزرگ بنیاد گذار کشور ایران ، مردی که عموم تاریخ نگاران او را «اندیشمند ، دادگستر و مهربان » توصیف کرده اند در مارس سال 530 پیش از میلاد ــ 9 سال پس اعلام امپراتوری ایران درگذشت . وی یازده سال پس از ایجاد دولت واحدی از سه طایفه مهاجر قوم آرین - پارس ، ماد و پارت - شهر بابل ( در جنوب عراق امروز و پایتخت یک امپراتوری به همان نام) را تصرف و در آنجا در اکتبر سال 539 پیش از میلاد ایجاد امپراتوری مشترک المنافع ایران را اعلام کرده بود.
امپراتوری ایران در زمان کوروش که نام او در غرب با قلب تلفظ حروف یونانی ، سیروس و سایرس ، تلفظ می شود از هند تا مرمره و از سیحون (سیر دریا ) تا دریای سرخ امتداد داشت . کوروش برای اخراج طوایف آرال که در آسیای میانه وارد سرزمین های امپراتوری پارسها( تاجیکستان امروز و نواحی اطراف) شده بودند به این منطقه رفته بود که به سوی او که سوار بر ارابه بود و سربازانش را در میدان جنگ هدایت می کرد زوبینی پرتاب شد و عمر وی پایان یافت. با وجود درگذشت کوروش ، سربازان او جنگ را بردند . آرالی ها تمدنی عقب مانده و غیر قابل قبول برای ایرانیان داشتند و کوروش مایل به آلوده شدن ایرانیان به این تمدن از جمله همبستر شدن با زنانشان مقابل چشم دیگران نبود.
موسس و پدر کشور ایران که مادرش ماد و پدرش پارس بود در میدانهای جنگ،همیشه در میان سربازان بود و از آنان جدا نمی شد و جان خود را بر سر همین روش گذارد . او بارها گفته بود که نباید سرباز جان برکف نهد و بجنگد و افتخار پیروزی نصیب شاه شود که دور از میدان جنگ در چادر خود درمیان نیروهای محافظ و اسبان آماده برای فرار می آساید.
جنازه کوروش همچنان که وصیت کرده بود به پاسارگاد پارس منتقل و مدفون شد و آرامگاه او تا به امروز باقی مانده است و پس از وی پسرش کامبیز دوم ( کامبوزبا ، کمبوجیا - کمبوجیه هم تلفظ شده است ) بر جای او نشست که مصر را ضمیمه امپراتوری ایران کرد.
کوروش هنگام تعیین محل دفن خود از این که برای مدتی بسیار طولانی جسد او قطعه زمینی را از ثمر دادن باز می دارد از مردم ایران ( قبلا ) پوزش خواسته بود.
کوروش جهانی فکر می کرد و همه ملتها را متساوی الحقوق می دانست و عقیده به ایجاد یک دولت جهانی داشت تا جنگها و خونریزی ها پایان یابد و یک قانون واحد حاکم بر روابط ملتها باشد . اعلامیه او پس از فتح بابل که سلطانش به آزار دادن سایر ملل و نیز اتباع خود شهرت داشت، نخستین منشور ملل متحد شناخته شده و نگهداری می گردد.
کوروش پس از تصرف هرسرزمین که می کوشید با کمترین تلفات انسانی صورت گیرد ، رهبری آن ملت را تغییر نمی داد، آداب و قوانین و دین ایرانیان ( آیین زرتشت) را به آنان تحمیل نمی کرد . وی شورائی از این رهبران به ریاست خود تشکیل داده بود و امپراتوری او در حقیقت یک جامعه مشترک المنافع بود و شرط عضویت در این جامعه دادن آزادی به مردم خود ، بر قراری حکومت قانون ، منع بردگی و قطع ظلم و تعدی بود. ارتش کوروش سربازان اسیر را به بردگی نمی فروخت و اموال ملت مغلوب را مصادره و غارت نمی کرد . یهودیان در کتاب مقدس خود کوروش را آزادیبخش و او را یک مسیح خوانده اند. کوروش اسیران یهودی دولت بابل را آزاد کرد و به وطن خود بازگردانید و با پول ایران شهرهایشان را که به دست سلطان بابل ویران شده بود مرمت و نوسازی کرد.
طبق نوشته برخی از مورخان ، فوت کوروش در چهارم مارس اتفاق افتاد.

به نقل از : دکتر انوشیروان کیهان زاده www.iranianshistoryonthisday.com



لحاف کهنه زال فلک شکافته شد

و پنبه کوچه و بازار شهر را پر کرد

و دشت کنون سرد و غریب و خاموش است

آهای لحاف پاره خود را به بام ما متکان

که گر چه پنبه ما را همیشه آفت خورد

و دشت سوخته از پنبه سپیده تهی ست

جهان به کام حریفان پنبه در گوش است.

استاد فریدون مشیری

یاور از ره رسیده با من از ایران بگو
از فلات غوطه ور در خون بسیاران بگو
باد شبگرد سخن چین پشت گوش پرده هاست
تا جهان آگه شود بی پرده از یاران بگو
با من از ایران بگو
شب سیاهی می زند بر خانه های سوگوار
از چراغ روشن اشک سیه پوشان بگو
پرسهء یاس است در آباد این پتیاره گان
از زمین از زندگی از عشق از ایمان بگو
سوختم آتش گرفتم از رفیق و نارفیق
از غریب و آشنا یاران هم پیمان بگو
ضجهء نام آوران زخمی به خاموشی نزد
از خروش نعرهء انبوه گمنامان بگو
قصه های قهرمانان قهر ویرانگر نداشت
از غم وخشم جهانساز تهی دستان بگو
با زمستانی که می تازد به قتل عام باغ
از گل خشمی که می روید در این گلدان بگو
یاور از ره رسیده با من از ایران بگو
از فلات غوطه ور در خون بسیاران بگو
باد شبگرد سخن چین پشت گوش پرده هاست
تا جهان آگه شود بی پرده از یاران بگو
با من از ایران بگو

این قطعه ، شعر ترانه ای ست با همین نام که داریوش خواننده میهن پرست کشورمان در آلبوم "آهای مردم دنیا " خوانده است.

برای گوش کردن آهنگ به این آدرس بروید:
http://www.iransong.com/song/1135.htm

فریاد

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی جانسوز
هر طرف می سوزد این آتش
پرده ها و فرشها را ، تارشان با پود
من به هر سو می دوم گریان
در لهیب آتش پر دود
وز میان خنده هایم تلخ
و خروش گریه ام ناشاد
از دورن خسته ی سوزان
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ی فریاد
خانه ام آتش گرفته ست ، آتشی بی رحم
همچنان می سوزد این آتش
نقشهایی را که من بستم به خون دل
بر سر و چشم در و دیوار
در شب رسوای بی ساحل
وای بر من ، سوزد و سوزد
غنچه هایی را که پروردم به دشواری
در دهان گود گلدانها
روزهای سخت بیماری
از فراز بامهاشان ، شاد
دشمنانم موذیانه خنده های فتحشان بر لب
بر من آتش به جان ناظر
در پناه این مشبک شب
من به هر سو می دوم ، گ
گریان ازین بیداد
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد
وای بر من ، همچنان می سوزد این آتش
آنچه دارم یادگار و دفتر و دیوان
و آنچه دارد منظر و ایوان
من به دستان پر از تاول
این طرف را می کنم خاموش
وز لهیب آن روم از هوش
ز آندگر سو شعله برخیزد ، به گردش دود
تا سحرگاهان ، که می داند که بود من شود نابود
خفته اند این مهربان همسایگانم شاد در بستر
صبح از من مانده بر جا مشت خکستر
وای ، ایا هیچ سر بر می کنند از خواب
مهربان همسایگانم از پی امداد ؟
سوزدم این آتش بیدادگر بنیاد
می کنم فریاد ، ای فریاد ! ای فریاد

مهدی اخوان ثالث

"ما چون مسلمان هستیم، نمی توانیم دروغ بگوییم"
آقای احمدی نژاد در مصاحبه با شبکه CBS آمریکا

س- به نظر شما کجای این جمله اشکال دارد؟

الف : هیچ اشکالی ندارد و کاملن درست است .
س- بر چه مبنایی؟ در اسلام این گزاره صدق می کند یا در مسلمانان؟
الف- چی؟
س- هیچی عزیزم ، راحت باش.


ب : صحیح است ولی تبصره دارد و آن اینکه شما می توانید مسلمان باشید و فقط به وقت مصلحت دروغ بگویید .
س- خب همه به وقت مصلحت دروغ می گن دیگه .
ب- مهم است بل احکام دارد که چه کسی تشخیص مصلحت می کند.
س- آهان ، بازم ما باید منتظر حکم شما باشیم تا راه از چاه باز شناسانید. ا
ب- بله عزیز برادر هر چه فرد عالم تر باشد و در جبهه حق علیه باطل و اسلام علیه کفر و بی بند و باری و بی اخلاقی فعال تر باشد و یا در این راه مسؤلیت بیشتری بر دوش گرفته باشد بیشتر حق دارد که مصلحت بینی بیشتری کند و دایره مصلحت بینی اش نیز وسیع تر است .
س- یعنی تا چه حد وسیع تر می شود ؟ آیا می تواند قانون ، اخلاق ، شرع و حتا قول و وعده هایی را که داده یا قراردادها و پیمان هایی را که بسته ، منکر شود یا نقض کند؟
ب- حدی ندارد. ببین جدل نکن پسرم. به خاطر حفظ اسلام و مسلمان ماندن جماعت محتاج هدایت اگر باشد مجاز می باشد و البته باز هم تاکید می کنم بستگی دارد که عامل کیست ، چه کسی ست که دارد این می کند. و خداوند شما را هم هدایت فرماید اگر قابل هدایت هستید و اگر خیر که ...
س- خب این مصلحت که حدی هم ندارد و مرزی از اخلاق حداقلی را هم ندارد فقط در گفتار است. هان؟
ب- نخیر . همه جا مصلحت حرف اول را می زند چه در عمل چه در سخن ! حتا در شنیدن .
س- در شنیدن هم؟
ب- بله. آنجا که به نفع اسلام و ایمان نباشد نه می شنوی و نه اجازه می دهی که مسموع شود یا به سمع کسی برسد.
س- پیش از این بیش از این حیا می کردی و این گونه سخن، در خفا می گفتی.
ب- همی گویم و گفته ام بارها ، اسلام برای همه چیز برنامه دارد ، چه به وقت ضعف و چه وقتی که به حول و قوه الهی در قوت هستیم.
س- پس شما که همیشه سر بر آسمان دارید و دل تنها در گرو حق یک فاتحه مع الصلوات با عجل فرجهم نثار روح ماکیاول کنید.
ب- حتمن . بسم ا... ...
س- ممنون حاج آقا.
ب- استغفر ا... و اعوذ بالله من همزات الشیاطین و حزب ا... هم الغالبون.


ج – بگو چه اشکالی نداره؟
س- حالا تو بگو چه اشکالی داره !!
ج- می گم که تو بگو کجاش اشکال نداره؟
س- عجبا ! آقا سؤال را با سؤال جواب نده ، نپیچون دیگه، بگو!
ج – در کار ما از پیچ چاره نیست ولی سربسته می گوییم .
س- خواهش می کنم. بفرمایید.
ج- دارای اشکالات ادبی ، تاریخی ، تجربی ، عینی ، واقعی و مثالی و از همه مهمتر فلسفی ست . اصلن فکر نمی کنم با اصول اولیه منطق هم سازگار باشد که البته نیست.
س- برو بابا تو از اولش هم نمی خواستی جواب درست به ما بدی وگر نه جیم نمی شدی وسط این همه گزینه !


د- همه موارد.
س- آخه چطور؟ این جوابا که همه با هم متناقضن!
د- چون حقیقت واحد بوده ولی افتاده شکسته و الان هر کسی یه تکه اش رو برداشته و کلن همه چی نسبی شده و اصولن پاسخ هر فردی به هر سوالی بستگی به حالات روحی روانی ، شرایط کودکی و نوجوانی و عقده های ادیپ و قس علی ذلک و یه چیز دیگه ، مخصوصن به منافع فرد و اقتضاؤات زمان و مکان دارد.
س- خسته نباشید.ا

خبر چند خط بیش نبود: "زهرا بنی عامری، پزشک عمومی، متولد بیست و پنج مهر پنجاه و‎ ‎نه . ورودی مهر ماه 77 دانشگاه تهران . روز ‏پنج شنبه یک روز پیش از‎ ‎عید فطر در پارک مردم روبروی دانشگاه بو علی سینای همدان به جرم همراهی با پسر‎ ‎جوانی به اسم حمید ‏بازداشت می شود. به بازداشت گاه منتقل می شود به مدت بیش از 48‏‎ ‎ساعت در بازداشت می ماند و دو روز بعد جسد حلق آویز شده وی ‏در بازداشتگاه پیدا می‎ ‎شود. مسوولان می گویند وی با استفاده از یک پرچم تبلیغاتی اقدام به خود‎ ‎کشی کرده است."

مسؤلان از خدا بی خبر و از انسانیت نابرده هیچ رسم و نشان می گویند آنجا همیشه پر است از سندلی و پارچه های تبلیغاتی!!!!!!!!!!!!!
آری شماها همیشه همه جای این مملکت را مسلخ جوانان ما، قربانگاه آرزوهای ما، مسلخ اعتبار ، آبرو ، تاریخ و تمدن ما کرده اید. دست مریزاد.

و حالا کسی در همدان، تقدیم به زهرا و تمامی کسانی که در زندانها، بیگناه جان دادند، می سراید:‏

‏"‏‎ ‎تو می گویی که قتل قوم سرگدان دروغه / هزاران تن درون کوره ی سوزان دروغه
‏ گلوله در دل مادر که نوزادش به آغوش / نگاه کودکی بر مادر بیجان دروغه
اروپا و زمستانی دراز و سرد سوزان / تن عریان زنهای بدون جان دروغه
تمام گاز سمی در دل شبها دروغه / سرشک کودکان زخمی و حیران دروغه
جوان و پیر کودک در صف تیر و گلوله / یتیمان بجا مانده از این یاران دروغه
تو می گویی بنای سرد اردوگاه ارشلیک / وبانگ چکمه بیداد سربازان دروغه
خروش ناله غمگین ملیونها یهودی / به خونین خاک نازی پرور آلمان دروغه
ولی ایا ستم بر ملت ایران دروغه / به نام دین به دار افکندن یاران دروغه
به جرم حق نوشتنها قلم را سر بریدن / بگو هر روز قتل روشن اندیشان دروغه
زن ایرانی در فصل نبردی نابرابر / برویش آن حجاب تیره پوشاندن دروغه
بگو ایا بزور تیغ و تهدید چاقو / بزندان بردن ازادی ایران دروغه
تو می گویی و لیک هر مرد آزاده بداند / که گفتار حقیر حاکم نادان دروغه" [بابک اسحاقی]

پیش از آنکه سقراط را محاکمه کنند از وی پرسیدند: بزرگترین آرزویی که در دل داری

چیست؟

پاسخ داد:

بزرگترین آرزوی من این است که به بالاترین مقام آتن صعود کنم و با صدای بلند به

مردم بگویم : ای دوستان چرا با این حرص و ولع بهترین و عزیزترین سالهای زندگی

خود را به جمع کردن ثروت و سیم و طلا می گذرانید در حالیکه آنگونه که باید و شاید

در تعلیم و تربیت اطفالتان که مجبور خواهید شد ثروت خود را برای آنها باقی بگذارید,

همت نمی گمارید؟

به نام خداوند جان و خرد
کزین برتر اندیشه برنگذرد

" اما حاجی میرزا حسن او یکی از ملازادگان تبریز می بود، و در جوانی به بیروت رفت و در آنجا دبستانها را دید و شیوه آموزگاری آنها را یاد گرفت و چون به تبریز بازگشت بر آن شد که دبستانی به شیوه آنها بنیاد گزارد، و در سال 1267 خ (1305 ه.ق) بود که به این کار پرداخت، بدینسان که به شیوه مکتبداران، مسجدی را در ششکلان گرفت، و هم به شیوه آنان شاگردان را به روی زمین نشاند. چیزی که بود به جلو ایشان پیش تخته نهاد، و الفبا را به شیوه آسان و نوینی (شیوه ای که امروز هست) آموخت، و از کتابهای آسان درس فارسی گفت، و شاگردان را پاکیزه نگه داشت، و در آمدن و رفتن به رده گزاشت، و پس از همه یک تابلویی که نام «مدرسه رشدیه» به روی آن نوشته بود بالای در زد. با آنکه چیزی از دانشهای نوین نمی آموخت، و پروای بسیار می نمود، باز ملایان به دست آویز آنکه الفبا دیگر شده و یک راه نوینی پیش آمده ناخشنودی می نمودند و سرانجام او را از مسجد بیرون کردند. چند سال بدین سان از جایی به جایی می رفت و به هر کجا ترشرویی ها از مردم می دید تا حیاط مسجد شیخ الاسلام را که خود مدرسه کهن بوده گرفت و با پول خود اطاق های پاکیزه ای ساخت، و آنجا را دبستان گردانیده و شاگردان هم گرد آمدند. دیرگاهی در اینجا بود ولی چون ملایان ناخشنودی می نمودند روزی طلبه ها به آنجا ریختند، و همه نیمکتها و تخته ها را در هم شکستند و دبستان را به هم زدند."

این روایت احمد کسروی است از آغاز دبستانها در ایران در کتاب ارزشمند "تاریخ مشروطه ایران" که در رویه 78 آمده است ولی قصه در همین جا پایان نمی گیرد، میرزا حسن به قفقاز و مصر میرود تا وقتی که امین الدوله به والیگری آذربایجان می رسد و از می خواهد که برگردد و به کارش ادامه دهد. او بر می گردد چرا که هدف زندگانی اش را برپا کردن این نهاد نهاده بود، ولی ملایان از ناخشنودی و سنگ اندازی دست بردار نیستند. بارها دبستانش را می گشاید، می ریزند می زنند می شکنند می بندند و می روند ولی این مرد از پای در نمی آید و این قصه گو اینکه سر دراز دارد :

"... و از آن سوی ملایان هنوز دلتنگی از دبستان ها را فراموش نکرده بودند، و همه این رنجیدگیها را روی هم ریخته و چنین گفتند: « می باید مسیو پریم برود، و میخانه ها و مهمانخانه ها و مدرسه ها بسته شود».
مسیو پریم یکی از بلژیکیان و سرگمرک آذزبایجان می بود، و مهمانخانه ها چون چیز نوینی می بود و ارمنیان و قفقازیان باز کرده و در آنها باده نیز می فروختندی ملایان دشمنی می داشتند. مدرسه ها نیز همان دبستانهاست که این زمان چند تا در تبریز برپا می بود.
دو روز به این عنوان بازارها بسته و شور و غوغا می رفت. محمد علیمیرزا که ولیعهد دولت و سررشته کارهای آذزبایجان به دست او می بود ناگزیر شده «دستخط»ی فرستاده بدینسان:
« مجتمعین مسجد شاهزاده، الساعه مسیو پریم را روانه گردانیدم و دستور دادم میخانه ها، مهمانخانه ها، و مدرسه ها را ببندند، شما متفرق شوید».
همین که این نوشته خوانده شد طلبه ها بیرون ریختند، و میخانه ها، و مهمانخانه ها، و دبستانها را تاراج کردند و آشوب و غوغای بزرگی برپا گردید. . . . این پیشامدها در تیرماه 1282 خ (ربیع الثانی 1321 ه.ق) بود." همان کتاب رویه 86 و 87 .

اما این بار و این دشمنی از جنس دیگری بود و تنها آن نبودی که کسروی که درود بر روان پاکش باد پنداشتی و گفتی « و ملایان چنان که عادتشان بود با هر چیز نوینی دشمنی می نمودند». محمد ملکی در مقاله ای با عنوان " چرا این همه دشمنی با دانشگاه ها؟" در ریشه یابی مساله به این جا رسیده، نقل قول جالبی را از میرزا حسن رشدیه می آورد که به اندازه کافی گویاست. او می نویسد :

" در یکی از فرارهایش به مشهد، در آنجا هم به مساعدت عده ای، مدرسه ای در خور «دانایی و توانایی اش» دایر کرد، سه سال به پایان نرسیده بود که تکفیرش کردند. می گوید: "موثرترین اسبابها تکفیر من بود اعتنا نکردم. از ورود به حرم مانع شدند، به زیارت از خارج قانع شدم. از ورود به حمامها قدغن کردند، در منزل استحمام کردم. در معابر بنای فحاشی گذاشتند، جز برای مدرسه از خانه خارج نشدم « یکی از آقایان که مقامش عالی تر از لیاقتش است خودداری نتوانست. گفت: اگر این مدارس تعمیم یابد یعنی همه مدارس مثل این مدرسه باشد بعد از ده سال یک نفر بی سواد پیدا نمی شود، آن وقت رونق بازار علما به چه اندازه خواهد شد؟ معلوم است علما که از حرمت افتاد{ند}، اسلام از رونق می افتد. تا مدارس در اروپا به این درجه نرسیده بود، اسلام نصاری را امیدی بود. مدارس که ترقی کرد، دین از رونق افتاد، نصاری بی دین شدند. صلاح مسلمین در این است که از صد شاگرد که در مدرسه درس می خواندند، یکی دوتاشان ملا و باسواد باشند و سایرین جاهل و تابع و مطیع علما باشند." ( خاطرات میرزا حسن رشدیه، به نقل از کتاب مشروطه ایرانی دکتر ماشااله آجودانی، ص 514-515 )"

این بود گوشه ای از داستان دبستان و ما چه می دانیم که آن مرد بزرگ از آن گاه که آهنگ سفر کرد تا دبستان ها را ببیند و شیوه آنها بیاموزد تا آن گاه که برگشت و دبستان بنیاد نهاد تا گاه هایی که تکفیرش کردند، نجسش خواندند و فحش و ناسزایش گفتند چه سختی ها دید و درشتی ها شنید.
هزاران آفرین بر جان پاکش که روشن بود و روشنی آورد، در دل سیاهی چراغ دانش برافروخت و هرگز تسلیم شبخواهی خفاشان نگردید.
ما چون این داستان بدانستیم بر آن شدیم که در خور دانش اندک و توانه کوتاه خود دبستانی بنا کنیم تا خود داستان دبستان ما چه شود کوشش بی دریغ ما و دیده داوری و دست یاری شما را می طلبد. باشد که رهروی باشیم هماننده پیشرو!.

مهرگان روز سال 1387 خورشیدی.